WAT GELOVEN WIJ?

  ‘…..u te vermanen om tot het uiterste te strijden voor het geloof, dat eenmaal aan de heiligen is    overgeleverd’(Jud.3)

 Wij geloven, dat de gehele Bijbel (dat wil zeggen de zesenzestig Boeken van het Oude en Nieuwe Testament) is  voortgekomen uit en geïnspireerd door God en daarom onfeilbaar en de hoogste autoriteit is voor alle vragen over  geloof en leven;

 Wij geloven, mitsdien, dat er een drie-enig God is, Die van eeuwigheid is, Die hemel en aarde geschapen heeft, en  Die Zich in de Bijbel openbaart als Vader, Zoon en Heilige Geest;

 Wij geloven, dat het gehele menselijk geslacht eenzijdig en eigenwillig door de zonde de gemeenschap met God heeft verbroken en daardoor in een  verloren toestand onder het oordeel van God gekomen is;

 Wij geloven, dat God in Zijn liefde en genade de gemeenschap met de mens wil herstellen, waartoe Hij Zijn eniggeboren Zoon Jezus Christus op  aarde heeft doen geboren worden uit de maagd Maria en als Zoenoffer aan het kruis heeft doen sterven; deze Jezus de derde dag heeft opgewekt als  overwinnaar over leven en dood, en verhoogd aan Zijn Rechterhand in de hoogste hemel, vanwaar Hij terug komen zal in kracht en heerlijkheid;

 Wij geloven, dat ieder mens, die erkent, dat hij of zij onder het oordeel van God ligt, maar aanvaardt, dat de Heer Jezus Christus Zelf zonder zonde  als Plaatsbekleder door Zijn lijden en dood zijn (of haar) oordeel heeft gedragen en is opgestaan tot zijn (of haar) rechtvaardigmaking, weer door God  in genade is aangenomen en zich dientengevolge ‘kind van God’ mag noemen, waardoor deze mens het eeuwige leven als een eeuwig en  onvervreemdbaar bezit is deelachtig geworden;

 Wij geloven, dat elke gelovige wedergeboren, ingewoond, verzegeld en gedoopt is door de Heilige Geest, en dat elke gelovige vervult dient te zijn  met de Heilige Geest als gevolg van volledige en voortdurende overgave van geest, ziel en lichaam aan Christus en geloof in de beloften Gods;

 Wij geloven, in het bestaan van een persoonlijke satan, de veroorzaker van de zonde en thans de overste dezer wereld; wij geloven in zijn  uiteindelijke ondergang en veroordeling tot eeuwige straf;

 Wij geloven, in de persoonlijke en lichamelijke verschijning van de Here Jezus Christus, voor en met al Zijn Heiligen, in de oprichting van Zijn  koninkrijk op aarde, waardoor Hij zelf vrede, recht en gerechtigheid zal brengen aan Zijn bondsvolk Israel en alle volkeren der aarde;

 Wij geloven, in de lichamelijke opstanding van alle doden, sommige om eeuwig te leven, anderen om geoordeeld te worden;

 Wij geloven, in de voltooiing van Gods heilsplan voor de schepping van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde en de oprichting van Zijn eeuwig en  universeel rijk, waarin God zal zijn alles en in allen;

 Wij geloven, dat alle gelovigen in deze bedeling door de Heilige Geest zijn samengevoegd tot ‘één algemene Christelijke Kerk’ de Gemeente van  Christus; zij wordt in de Schrift aangeduid als ‘het lichaam van Christus’ en is als zodanig een levend organisme;

 Wij geloven, dat een zgn. ‘plaatselijke gemeente’ een plaatselijke openbaring is van de universele Gemeente en als zodanig dient te functioneren  overeenkomstig de richtlijnen, die in het Nieuwe Testament zijn aangegeven.  

 Vraag en antwoord door: Evangelist Jacob Klein Haneveld, overleden 1988

 
 VIER DINGEN, WAARIN WIJ VERSCHILLEN

 Wat is in het kort het verschil tussen u en andere Christenen? Deze vraag gesteld door een dame, die één of twee samenkomsten bezocht had en  kennelijk diep onder de indruk was van wat zij gezien en gehoord had.

 ‘Het voornaamste verschil tussen ons en alle andere Christenen, die ooit geleefd hebben’, antwoordde ik, ‘is, dat wij dichter bij de wederkomst van  onze Heer zijn, dan ooit iemand vóór ons geweest is.

 De dame glimlachte. ‘Dit is niet precies, wat ik bedoel’, zei ze. ‘Ik bedoel, wat is het verschil tussen u en de mensen, die naar de kerk gaan?’

 ‘Het is veel prettiger, om op te noemen, wat we met anderen, die geloven in Christus, gemeen hebben, dan wat ons van anderen onderscheidt. Eén  ding, dat wij van zeer groot belang achten, is dat wij ons één weten en één gevoelen met allen, die de Here Jezus Christus als hun persoonlijke  Verlosser en Zaligmaker gelovig aanvaard hebben en Hem toebehoren. Dat is de reden, waarom wij geen naam aannemen, die niet behoort aan alle  Christenen. Wij noemen elkaar ‘broeders en zusters’, niet om ons van anderen te onderscheiden, maar omdat deze aanduiding volgens de Schrift aan  alle ware gelovigen in de Here Jezus Christus toebehoort’.

 ‘U noemt zich vergadering van gelovigen. Mijn vraag is: Wat is het verschil tussen hen, die hier in gebouw ‘Irene’ samenkomen, en hen, die naar  een der bestaande kerken in deze plaats gaan?

 ‘Wij verbeelden ons niet, dat wij betere Christenen zijn dan zij. Maar we geloven, dat de Nieuwtestamentische voorschriften en gewoonten niet  alleen voor de Christenen van de eerste eeuw bedoeld zijn, maar ook voor Christenen van de twintigste eeuw. Wij moeten terug naar de toestand,  zoals die ‘in den beginne’ was en daarbij is de Bijbel, als het Woord van God, voor ons de enige gezaghebbende Bron van informatie’.

 ‘Misschien kunt u me vertellen, waarom u persoonlijk met de Christenen in dit gebouw samenkomt’?

 Wat hier volgt is een uitbreiding op het antwoord dat op deze vraag is gegeven.     

1. Ik lees uit 1 Kor. 12:27, dat overal waar, en telkens wanneer gelovigen samenkomen in de Naam van de Here Jezus, Hij Zelf in het midden van hen is. Zij vormen een plaatselijke openbaring van de Gemeente van Christus, die Zijn lichaam is. Zij zijn een door God gevormde éénheid. Het bestaan van verschillende kerken en sekten is een ontkenning van deze fundamentele waarheid. Mijn geweten verbiedt mij sektarisme te erkennen of tot een sekte te behoren. Als ik dat wel zou doen, dan zou ik daarmee de waarheid van de éénheid van het lichaam van Christus geweld aandoen, zowel in zijn wereldwijde als in zijn plaatselijk aspect. En daarmee zou ik dan mede verantwoordelijk zijn voor de verdeeldheid onder Christenen.
2. Omdat ik genoemd ben naar de Naam van Christus, geloof ik dat het tot oneer van de Naam zou zijn, als ik daarnaast nog een andere naam zou dragen. Ik kan me niet voorstellen, dat er Christenen zijn, die willen samenkomen tot gebed of tot aanbidding in enige andere Naam dan de Zijne. Maar toch blijken er velen te zijn, die niet tevreden zijn met Zijn Naam, maar die het nodig vinden nog een andere naam aan te nemen. Als een boer, genaamd Christiaanse, al zijn schapen laat merken met de initiaal C, wat zou hij zeggen tot één van zijn herders, die onder zijn schapen werkt, als hij hen brandmerkt met een E naast de C, omdat zij het prettiger vinden om onder een breedgetakte Eik te grazen, en andere schapen met een O, omdat zij onder een Oude Olm grazen? Boer Christiaanse zou protesteren. ‘Het is voldoende, dat zij mijn initiaal dragen’, zou hij zeggen. Ik ben gebrandmerkt met de C van Christen. Ik wens geen bijvoeglijk naamwoord daaraan toegevoegd. Ik ben een Christen, en niet een speciaal soort Christen. Ik ben een Christen, omdat ik geloof in Christus als mijn persoonlijke Heiland en Heer.
3. Ik vergader met andere Christenen in dit gebouw, omdat zij evenals ik, geleerd hebben, dat het naar de gedachten en de wil des Heren is, dat wij samenkomen tot gebed en aanbidding en tot viering van het heilig Avondmaal onder rechtstreekse leiding van de Heilige Geest en dus niet onder leiding van een geordend predikant of van iemand, die ‘in het ambt’ staat. Toen Jozef zichzelf aan zijn broeders bekend maakte, ‘spraken zijn broeders met hem’. Zij benoemden niet Ruben om namens hen tot Jozef of namens Jozef tot hen te spreken. Een dergelijke maatregel zou kunstmatig en ongepast zijn. Zo is het ook, wanneer Christenen vergaderd zijn met Christus in hun midden: wij mogen met Hem spreken, de ene na de andere, en mogen elkaar opbouwen in het allerheiligst geloof (Rom. 15:14). Iemand te benoemen, om te spreken hetzij voor ons of tot ons bij zulke gelegenheden, is een ongeoorloofde toevoeging aan de eenvoudigheid van het Nieuwe Testament.
4. Het is in strijd met de Schrift, dat mensen, die niet behouden zijn, worden toegelaten om het brood te breken en van de beker te drinken tot gedachtenis van de Here Jezus Christus. Hoe kan iemand, die geen deel heeft aan Christus, deel hebben aan Zijn maaltijd? Weliswaar kunnen er onwetend onbehouden mensen ‘insluipen’(Jud.4), maar dat is heel anders, dan hen bewust toe te laten, alleen, omdat zij lid zijn van een kerkgenootschap en niet, omdat zij het eigendom des Heren zijn. Omdat ik geloof dat ‘vergaderingen’ van Christus trouw moeten zijn aan hun door God gegeven Naam, ‘Gemeente der heiligen’, kan ik niet deelnemen aan de eredienst van welke kerk ook, waar een mengeling van gelovigen en ongelovigen in kerklidmaatschap bestaat.

 
Er zijn andere verschilpunten, wat de wijze van samenkomen betreft, maar de vier, die genoemd zijn, zijn voldoende om de weg te bepalen.

 Zij zouden ook voldoende moeten zijn voor elke Christen, die het welbehagen van zijn Heer boven ieder ander motief telt. Hoe duidelijk worden de dingen, als wij het Nieuwe Testament onbevooroordeeld lezen. Nog eens, wij achten ons geen betere Christenen en weten ons in Christus verbonden met alle ware gelovigen van welke kerkelijke richting ook; maar ons verlangen en ons streven is, om ‘de gemeenschap der heiligen’ te beleven op de wijze, zoals het Nieuwe Testament ons dat leert. 

DE KENMERKEN VAN EEN NIEUW TESTAMENTISCHE GEMEENTE

 Als wij de Schrift onderzoeken aangaande de wijze, waarop God wil, dat Zijn verlosten ‘bij één samenkomen’ (1 Kor. 11:17, 18, 20, 33, 34; - 14:23, 26), dan vinden wij de volgende dingen, die kenmerkend zijn voor een plaatselijke vergadering of gemeente. En indien wij ‘geestelijk’ zijn, dan erkennen wij, dat de dingen, die geschreven staan, de geboden des Heren, die wij liefhebben meer dan het fijnste goud en beijveren wij ons om die te gehoorzamen omdat wij al Zijn voorschriften voor recht houden en elk vals pad haten ( Ps. 119:127, 128).

 1. De leden van een plaatselijke gemeente of vergadering zijn overeenkomstig het Woord van God allen behouden personen. (Rom. 1:6, 7; 1 Kor. 1:2,  9; Ef. 1:1; Fil. 1:1, enz)

 2. De Naam van de Persoon van de Here Jezus Christus zijn het enige middelpunt en de enige grond van samenkomsten (Matt. 18:20; 1Kor. 1:2, 9; 2  Tess. 2:1 enz.)

 3. De Heilige Geest van God leidt en regeert over de gemeente en haar leden in alle dingen (Joh. 4:24; 14:26; 16:7-15; Hand. 8:29; 11:19; 13:2-4; 15:28;  16:6, 7; 1 Kor. 12:14).

 4. Het Woord van God is het instrument, dat door de Geest gebruikt wordt, om de gemeente en haar leden te leiden. (Ps. 119.96).

 5. In een plaatselijke gemeente heeft de bediening van ‘gaven’ plaats en niet van één man (Ef. 4:8, 11-16; Rom. 12:5-8; 1Kor. 12:1-11; Hebr. 13:7, 17,  24).

 6. De instellingen in de gemeente worden onderhouden als overgeleverd aan en door de apostelen van Christus (1 Kor. 11:2).                                        
 Er zijn er slechts twee en zij worden nergens in de Schrift ‘sacramenten’ genoemd:

 a) Doop – Alleen gelovigen worden gedoopt in water door onderdompeling (Hand. 2:42; 8:12, 36-39, enz).

 b) Breking des Broods – of het ‘Avondmaal des Heren’. Ook hier alleen door gelovigen, op de eerste dag der week (Luk. 22:19; Hand. 2:42; 20:7; 1  Kor. 10:16-21; 11: 20-34).

 7. De Dienst der offerendan. Deze worden ingezameld, speciaal op de eerste dag der week, alleen van gelovigen (1Kor. 16:1; 2 Kor. 9:5, 15). De Heer  heeft de hulp van de wereld niet nodig, om Zijn werk op aarde voort te zetten.

 8. Discipline en orde worden in de gemeente gehandhaafd door de oudsten in overeenstemming met het Woord van God (2 Tim. 3; Tit. 2:5-16).

 Broederraad

 De Evangelisatiekring wordt, waar nodig geleid door een ‘Broederraad’, die echter geen heersende, maar wel een dienende taak  heeft.