De wonderen van profeet Joshua 

Door Annette Toonen 

AALTEN - Melvin Pietersz en Marco Grevers uit Winterswijk zeggen er ‘de heiligheid van God’ te hebben gevoeld. Zeven dagen verkeerden zij in de nabijheid van de Nigeriaanse profeet en gebedsgenezer T.B. Joshua. In Aalten vertellen zij hun verhaal. 

De maker van de videofilm heeft geen last gehad van scrupules; het achterwerk van een vierjarig Afrikaans jongetje is langdurig en pontificaal in beeld. Tussen zijn billen zit een uitstulping, groter dan een tennisbal. Het jongetje, Eddie Benson Akpan, heeft al drie jaar kanker aan zijn anus. Hij kan niet zitten en heeft heel veel pijn. Het kindje is in diverse ziekenhuizen geweest. Het kreeg daar medicijnen, maar die hielpen niet, vertelt zijn vader. Een operatie kunnen zijn ouders niet betalen. 

En nu is de kleine Eddie in de Nigeriaanse hoofdstad Lagos, in de Synagogue, Church of all Nations. Het is de kerk van pastor T.B. Joshua. De videofilm laat zien hoe deze ‘profeet’ zijn rechterhand naar het jongetje uitsteekt, en hoe het kind drie dagen later genezen is. Er zijn beelden van de billen before en after. Het pijnlijke en akelig uitziende gezwel is dan geheel verdwenen. 

De film maakt deze zondagmiddag diepe indruk op de bezoekers van het gebouw van de christengemeente Euregio Aalten/Bocholt, waar een lezing wordt gegeven over de verrichtingen van gebedsgenezer T.B. Joshua. Dorine Visser uit Aalten krijgt er tranen van in haar ogen: ‘Zo’n jochie, dat is nu dan eindelijk vrij.’ 

Zo’n zeventien bezoekers zijn op de voordracht van Melvin Pietersz en Marco Grevers afgekomen. Deze twee inwoners van Winterswijk hebben in oktober met eigen ogen gezien hoe het er in de bijzondere Nigeriaanse kerk aan toegaat. Grevers (34), lid van Evangeliegemeente Spoorzicht in Winterswijk, en Pietersz (28), lid van de Pinkstergemeente Kandil Emas in Winterswijk, hoopten via een bezoek aan deze kerk hun geloof in God verder te kunnen ‘opbouwen’. ‘We gingen om een dieper contact te krijgen met God’, beschrijft Grevers. De twee waren in gezelschap van dertig Nederlanders. 

Het goedbeveiligde kerkgebouw van T.B. Joshua is zo groot als een voetbalveld; er is plaats voor duizenden bezoekers. Elke ochtend staan er honderden Afrikaanse zieken aan de poorten van het volledig omheinde terrein. Nadat ze zijn geregistreerd, worden ze aan de hand van hun ziekte ‘ingedeeld’, en krijgen ze een plaats toegewezen in het kerkgebouw. Er zitten aids- en kankerpatiënten tussen, en mensen met verlammingen of ernstig geïnfecteerde wonden. Allemaal hopen ze op genezing. 

De kerkdiensten duren soms een hele dag. Hoe laat ze beginnen, staat niet vast. ‘Soms om negen uur, soms om tien uur. Op Gods tijd’, vertellen de Nigeria-gangers. ‘Er is geen klok. Er is geen duidelijk programma; we wisten vooraf eigenlijk nooit waar we aan toe waren.’ 

De Nederlandse gasten van Joshua besteedden veel tijd aan het bekijken van videofilms, waarop de wonderen te zien zijn die in de kerk hebben plaatsgehad. ‘Als je er eens goed voor gaat zitten, en je hart er voor openstelt, dan kan het geloof worden opgebouwd. Dat kan mijn God dus...’, stelt het duo. 

Na drie tot vier dagen mochten de Nederlanders zelf plaatsnemen in de ‘gebedsrij’. ‘Dan wordt er voor je gebeden’, vertellen ze. Dan komt de genezer naar je toe. Op de dia’s en de film die de twee in Aalten laten zien, schrijdt T.B. Joshua - een Afrikaan met een zwarte baard, gekleed in een wit kostuum - door de gangpaden van zijn kerkgebouw. Er wordt gebeden, gezongen, en af en toe strekt de profeet zijn handen uit naar een zieke. 

De taferelen doen Jomanda-achtig aan. Maar Pietersz en Grevers vinden dat T.B. Joshua niet met het ‘medium uit Tiel’ mag worden vergeleken. Pietersz: ‘Zij zegt dat ze contact heeft met de geesteswereld, dat is een vage bron, als je het mij vraagt. Joshua heeft contact met Jézus.’ 

De kerkgemeente van Joshua is niet alleen populair bij Nigerianen, ook veel buitenlanders trekken er naartoe. Honderden, misschien zelfs wel duizenden Nederlanders zouden de kerk inmiddels al hebben bezocht. Sommigen vonden er genezing, anderen niet. 

Vooral de verhalen over het wonderbaarlijke herstel van Jan Westendorp uit Doetinchem hebben T.B. Joshua in Nederland bekendheid gegeven. In de EO-serie ’t Zal je maar gebeuren, uitgezonden in 2002, was er aandacht voor de ervaringen van Westendorp. Tijdens een bezoek aan de kerk van de Nigeriaan genas hij van multiple sclerose (ms), een aandoening van het centrale zenuwstelsel. De rolstoel werd als een trofee achter hem aangedragen door de gangpaden. 

Westendorp schijnt sindsdien wel een ‘terugval’ te hebben gehad, weten Grevers en Pietersz. Maar hij is opnieuw naar Nigeria gegaan. ‘Het gaat nu weer goed met hem.’ 

In christelijke kring zijn de ‘bedieningen’ van Joshua omstreden, erkennen Grevers en Pietersz. Bert Panhuise, voorzitter van de charismatische organisatie Euro Spirit, bijvoorbeeld is erg kritisch. In een publicatie in het Nederlands Dagblad in april 2002 zegt hij: ‘Er is een heleboel dat niet klopt in de synagoge van Joshua. Het meest teleurgesteld ben ik omdat er veel minder gebeurt dan mensen denken. Iedereen verwijst naar de genezing van Westerhof, maar ik heb al van zo veel bekenden gehoord dat ze net zo ziek terugkwamen als ze erheen gingen.’ Maar Pietersz en Grevers zeggen in Lagos in elk geval wel ‘de heiligheid van God’ te hebben gevoeld.