De Gelderlander  - 15 april 2006

De Vergadering van gelovigen in Westendorp

‘Halleluja. Praise the Lord’

Morgen is het Pasen. De dag dat Jezus opgestaan zou zijn uit de dood. Het is de centrale boodschap die eeuwen in de kerken heeft geklonken. Maar de kerken lopen leeg. Katholieke, maar ook protestantse.

Uitzonderingen zijn er echter ook. De zogenaamde Evangelische kerken hebben een grote aantrekkingskracht op de jeugd. Zoals bij de Vergadering der Gelovigen in Westendorp, waar ze ‘er met de benen uithangen.’

Verslaggevers Theo Ament en Gerco Mons trokken er op uit om kennis te maken met de protestanten in de Achterhoek. Wie zijn de protestanten en hoe komt het dat de ene kerk groeit en de ander leegloopt?


Wie op zondagmorgen in Westendorp over de Boesvelderdijk naar het gebouw De Wingerd van de Vergadering der Gelovigen loopt hoort al uitbundige muziek. In de Engelse en Nederlandse taal wordt Jezus bezongen. Eenmaal binnen ontdekt hij een vrolijke boel. Jongeren vormen een orkestje en de stampvolle kerk zingt mee. Sommigen klappen en bewegen uitbundig. Handen gaan in de lucht. Soms gaan ogen dicht.

De Vergadering der Gelovigen houdt elke zondag een eredienst, die uit twee delen bestaat. “In de eerste dienst komen we als christenen bij elkaar, om iets bij God te brengen. Dat is de lofprijzing. Na een pauze met koffie, is er weer een dienst. Nu willen we iets van God ontvangen”, legt Bernard Huinink uit. Hij is de voorzitter van de Vergadering.

De erediensten dragen een bijzonder informeel karakter. Er is geen voorganger. Wel een soort ceremoniemeester die de samenkomst in goede banen probeert te leiden.

“We hebben geen voorganger, omdat we geloven dat God ons leidt tijdens de dienst. Het gaat erom dat Jezus in het hart komt. Dat is het voornaamste”, licht Huinink toe. Door deze werkwijze verloopt een dienst haast vanzelf.

Als een lied is afgelopen, roept iemand in de zaal het nummer van een gezang en iedereen zingt weer. Vraagt iemand het woord dan krijgt hij meteen de microfoon. Hij preekt of bidt en als hij klaar is klinkt er weer ergens een verzoek om een gezang. Het zijn steevast mannen die preken en voorgaan in gebed. Haast ongemerkt zijn de bekers gevuld met wijn en is er een brood in stukken gesneden voor het avondmaal. Brood en wijn gaan rond. Wie wil kan er van eten en drinken. Preken, bidden en zingen gaan door.

De gesproken woorden getuigen zonder uitzondering van de goedheid van Jezus. Ieder doet het op zijn eigen manier.

Over het paasoffer van Jezus zegt iemand: “Heer, wat bent U fantastisch en gaaf. We danken U, dat U Uw bloed gaf, zodat wij hier gelukkig kunnen zijn en een feestje kunnen vieren.”

Behalve het informele karakter vallen de uitbundigheid en de blijheid van alle kerkgangers op. De jongeren hebben moderne apparatuur geïnstalleerd. Achter in de kerk wordt het geluid geregeld en via een laptop met beamer worden de woorden van de liedjes op de muur geprojecteerd. De liederen zijn zoet van inhoud en klank. Het zijn gemakkelijke meezingers. Een van de aanwezigen heeft een dvd meegebracht en vraagt of daar een stukje uit vertoond kan worden. Op de muur verschijnen beelden van een Amerikaanse mega-samenkomst. Het lijkt een pop-concert, maar geregeld klinkt het: ‘Halleluja. Praise the Lord’. De Amerikaanse geloofsgenoten steken handen in de lucht en sluiten hun ogen. Het lijkt alsof ze in trance raken. Ze zijn een voorbeeld voor de Westendorpse gelovigen.

Na afloop blijkt de jeugdige onstuimigheid die de dienst zo domineert een keerzijde te hebben. De ouderen kunnen de uitbundigheid maar moeilijk verteren. Ze willen niet met hun naam in de krant, want daarvoor ligt de zaak toch te gevoelig. Maar de meeste ouderen bekennen zonder aarzeling dat ze de vernieuwingen met argusogen volgen.

“Er zijn al tientallen ouderen vertrokken. Ze hebben andere geloofsgemeenschappen opgezocht. Ik twijfel ook. Neem nou dat moment waarop brood en wijn worden uitgedeeld. Dan was het vroeger muisstil. Er was eerbied. Daar is geen sprake meer van”, zegt een 63-jarige man.

“Ouderen die blijven, zien veel door de vingers. Wie dat niet kan of wil, die vertrekt. Zo’n vijf jaar geleden zijn hier de veranderingen begonnen en ouderen hebben er zonder meer moeite mee. Maar als je de jeugd wilt aanspreken moet je wat. Hoe wil je anders de jeugd laten kennismaken met de verhalen uit de bijbel?”, vraagt een 70-jarige zich af.

‘Dit is de Amerikaanse cultuur die deze kant op komt. Maar goed, dit is wel de manier die de jeugd aanspreekt. Wat wil je. Laat je deze manier van lofprijzing niet toe, dan verdwijnen de jonge mensen. En dan?”, oppert een 69-jarige.

Een jong vrouw die met twee kinderen het gebouw verlaat heeft een mooie viering achter de rug vindt ze zelf: “Het meeste spreken me het spontane en het echte aan. Deze vieringen geven me een heel goed gevoel. Het voornaamste is toch dat Jezus in je hart komt?”

Meer over Westendorp...