Bron: Caroline Glick - www.carolineglick.com

Over politici en morele moed

Israel, 15 september 2014

door Caroline Glick

Leiders worden niet gekozen. Politici worden gekozen. Hun verkiezing biedt op zijn beurt de politici de mogelijkheid om leider te worden.

U zult niet tot een leider uitgroeien door mensen te vertellen wat ze willen horen, hoewel het zeker helpt om verkozen te worden. Een politicus wordt een leider door mensen te vertellen wat ze niet willen horen.

Als ze geluk hebben, zullen politici nooit leiders worden. Zij zullen dienen in tijden van vrede en overvloed, wanneer het mogelijk is om te doen alsof er geen harde feiten zijn voor de mensheid. En ze kunnen vertrekken en geliefd zijn bij de mensen door hen te laten geloven dat de wereld een paradijs is.

Dit is zeker het geval geweest voor veel Amerikaanse politici sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Dit is vandaag de dag echter niet het geval. In onze tijd, waarin het kwaad zijn lelijke kop opsteekt met grotere kracht en frequentie dan het geval was gedurende minstens een hele generatie. Zoals Amerikanen geleerd hebben, deze week 13 jaar geleden, is het kwaad negeren het kwaad bevoegd maken.

Bestrijding van het kwaad en de bescherming van het goede is lang geen eenvoudige zaak. Kwaad heeft veel dienaren.
 
Klik en lees meer over Caroline Glick en haar boek, websites, lezingen, etc...Degenen die zich ervoor verstoppen schakelen het in. Degenen die het rechtvaardigen schakelen het in. Degenen die het negeren schakelen het ook in.

Om het kwaad effectief te bestrijden, moet men over een leider beschikken met de morele wijsheid om dat kwaad te herkennen, en het kan alleen worden uitgeroeid als de omgeving die het cultiveert in diskrediet is gebracht en getransformeerd. Door diskrediet en het transformeren van die omgeving moet een leider de morele moed hebben niet alleen tegen kwaaddoeners stand te houden, maar tevens tegen hun veel minder omstreden bemiddelaars.

Met andere woorden, de fundamenten van ware leiding moeten morele duidelijkheid en moed zijn.

Op woensdag gaven twee Amerikaanse gekozen leiders toespraken af. In de ene toespraak een opkomend leider. In de andere was het een politicus die een toespraak gaf.

Toespraak Ted Cruz

De eerste toespraak werd gegeven door Texas Senator Ted Cruz.

Op woensdagavond noemde Cruz de belangrijkste punten welke tijdens het inaugurele diner van een organisatie die zichzelf ďIn Defense of ChristiansĒ noemt, naar voren werden gebracht. Het doel van deze nieuwe organisatie wordt verondersteld om de belangenbehartiging op zich te nemen voor de onderdrukte christelijke gemeenschappen in het Midden-Oosten.

Vůůr het diner ondervroeg The Washington Free Beacon-website Cruz naar de motieven van zijn besluit om de groep aan te pakken. Verschillende christelijke leiders uit Libanon en SyriŽ hadden ook het plan om het forum aan te pakken, dat verklaringen van publieke steun voor Syrische dictator Bashar Assad en Hezbollah, en dat flagrante antisemitische verklaringen had afgelegd.

Zo noemde bijvoorbeeld de kerk van AntiochiŽ Patriarch Gregorius III Laham de jihadistische aanvallen op Iraakse christenen een "zionistische samenzwering tegen de islam" die erop gericht is om moslims slecht te doen lijken.

Waarschijnlijk hebben de leiders van de organisatie aangenomen dat Cruz hun groep een twee-partijen-geloofwaardigheid zou geven en hebben ze nooit gedacht dat hij hun anti-Joodse vooroordelen zou uitdagen. Geen Amerikaanse politicus in de recente geschiedenis heeft ooit een probleem gemaakt van de ongebreidelde Jodenhaat onder de Midden-Oosten christenen. Waarschijnlijk dachten zij dat hij een gepassioneerde toespraak zou houden over de situatie van de christenen onder de laars van islamitische staat, en onder het genot van een warm applaus de zaal zou verlaten en het pad vrijmaken voor andere sprekers om de Joden te beschuldigen.

Cruz volgde echter niet dit script. In plaats daarvan gebruikte hij de kans om zijn publiek harde waarheden te vertellen.

In een verklaring die werd uitgebracht door zijn organisatie heeft Cruz de gebeurtenissen van de avond samengevat:

"Ik vertelde de deelnemers dat degenen die een hekel aan IsraŽl hebben, ook Amerika haten... dat degenen die Joden haten, ook christenen haten. En dat iedereen die een hekel heeft aan Israel en het Joodse volk, niet de leer van Christus volgt."

"Ik ging verder met de toehoorders te vertellen dat de christenen in het Midden-Oosten geen betere vriend hebben dan IsraŽl. Dat christenen in IsraŽl hun geloof vrij van vervolging in praktijk kunnen brengen. En dat ISIS [islamitische staat], al-Qaeda, Hamas en Hezbollah, samen met hun sponsors in SyriŽ en Iran, allemaal deel zijn van een en dezelfde kanker, met het vermoorden van zowel christenen als Joden. Haat is haat en moord is moord."

Door zijn beslissing om niet de makkelijke weg te nemen, werd Cruz onderworpen aan boos gejoel en interrupties uit het publiek, waarvan de leden kwaad zijn opmerkingen verwierpen.

"Na slechts een paar minuten, had ik geen andere keuze," zei Cruz. "Ik vertelde hen: 'Als u niet achter IsraŽl staat, als u niet achter de Joden staat, dan kan ik niet achter u staan.' En liep ik van het podium."

Cruz' actie was een daad van moreel leiderschap.

Hij stond voor zijn publiek van mede-christenen en vertelde zijn mede-religieuzen dat hun haat tegen Joden en IsraŽl on-christelijk is. Hij vertelde hen eveneens dat hun dweperij hen blind maakte voor hun eigen lot en dat ze hun grootste bondgenoot weigeren bij de beveiliging van hun toekomst in het Midden-Oosten.

Cruz' strategie voor de bestrijding van islamitische onderdrukking van christenen houdt in allen te verenigen die onderdrukt en aangevallen worden door jihadisten. In alle eerlijkheid is dit het enige beleid dat een kans heeft op de lange termijn bij het veiligstellen van een toekomst voor de christenen in het Midden-Oosten.

Voordat Cruz tot deze conclusie kwam, moest hij eerst de morele duidelijkheid erkennen dat christelijke Jodenhaat een groot obstakel is voor het veiligstellen van een toekomst voor de Midden-Oosten christenen.

Met andere woorden: zijn strategische visie is verankerd in morele moed.

Toespraak President Obama

Dezelfde avond dat Cruz op het podium werd uitgejouwd door een publiek van antisemitische christenen, gaf de Amerikaanse President Obama een toespraak voor een algemeen publiek, waarin hij zijn beweegredenen uiteenzette voor de bestrijding van de Islamitische Staat in Irak en SyriŽ en zijn strategie hoe dit te doen.

In sommige opzichten is het niet eerlijk om Cruz' toespraak te vergelijken met die van Obama. Cruz richtte zich op een klein kiesdistrict en Obama's toespraak was voor alle Amerikanen, en feitelijk voor de hele wereld.

Een betere vergelijking zou zijn tussen Cruz' toespraak aan de pro-terreur-christenen en Obama's toespraak aan een publiek inclusief de Moslimbroederschapsleiders in CaÔro in 2009.

Inderdaad, de belangrijkste reden dat Cruz' toespraak een daad van leiderschap was en die van Obama een daad van een politicus, was dat Obama's toespraak de opmerkingen weerspiegelde die in CaÔro en zijn latere toespraken over de islam en voor het islamitische publiek in de tussenliggende jaren.

Noch in zijn toespraak in CaÔro, noch in latere opmerkingen heeft Obama ooit de wereldleiders van de moslims iets verweten voor hun onverdraagzaamheid tegen de Joden, christenen en anderen. Noch tijdens zijn toespraak in CaÔro, noch in de daaropvolgende oproepen heeft Obama zich uitgesproken tegen islamitisch terrorisme of tegen het jihadistische wereldbeeld dat aan de stichting van het islamitische terrorisme ten grondslag ligt.

Eerder nog tijdens zijn presidentschap ontkende Obama het bestaan van de jihad, de ideologie en feiten waar het met kracht vorm aan heeft gegeven in gebeurtenissen over de hele wereld.

Woensdag in zijn toespraak was dat geen uitzondering.

Aan het begin van zijn opmerkingen betoogde Obama dat de islamitische staat (of ISIL noemt hij het) "niet 'islamitisch' is."

Obama kan gelijk hebben, maar hij kan zich vergissen. Dat is voor de moslims om te bepalen.

Maar wat de waarheid is over de islam en de jihad, is het feit dat honderden miljoenen moslims geloven dat de Islamitische Staat, de Jihad-groepen en andere regimes, van zowel sjiitische als soennitische verscheidenheid, nauwkeurige expressies van de islam zijn. Dit is de reden waarom duizenden moslims uit Europa en de VS massaal naar Irak en SyriŽ gaan om toe te treden tot de Islamitische Staat.

Obama's politiek voor het bestrijden van de islamitische jihadisten is een natuurlijke uitbreiding van zijn weigering om harde waarheden naar moslims te spreken, of de waarheid te spreken over het islamitisch terrorisme en jihadisme. Evenzo werd zijn witwassen van het jihadistische islam woensdagnacht weerspiegeld in de strategie die hij uiteenzette voor de bestrijding van de Islamitische Staat.

Zoals Fred en Kim Kagan in The Weekly Standard opmerkten, heeft Obama met de beslissing om counter-terror-strategieŽn te gebruiken voor de strijd tegen de Islamitische Staat een recept voor mislukking uitgeschreven. Wat Obama hierna aanduidde als "een terroristische organisatie" is eigenlijk een opstand die vecht tegen beroepslegers en wint.

Counter-terror operaties werken niet tegen een dergelijke macht.

Dus ook al beweerde Obama dat zijn strategie voor de bestrijding van de Islamitische Staat al is uitgeprobeerd in SomaliŽ en Jemen en geslaagd, als we alles in rekening brengen, zijn de jihadistische krachten in beide landen niet alleen ongeslagen, ze worden steeds sterker.

Obama's strategie houdt in een toetreding van de VS-luchtmacht bij de anti-Islamitische Staat-troepen op de grond in Irak en SyriŽ. Nog afgezien van de Koerden zijn al de troepen op de grond in beide landen zeer problematisch.

Enkele uren voordat Obama de toespraak hield, werd de leiding van de Syrische "gematigde" rebellen onthoofd in een explosie. En wegens al hun gematigdheid waren deze leiders onderdeel van een anti-Assad coalitie, waarin ook de islamitische staat was opgenomen.

Hoewel hij een Alawiet is, zijn Bashar Assad en zijn troepen leden van de Shi'itische jihadistische coalitie onder leiding van Iran, waarin ook de Hezbollah zit.

Deze krachten zijn nog gevaarlijker dan de islamitische staat. Amerikaanse luchtaanvallen tegen de islamitische staat zullen hun rechtstreeks ten goede komen.

Obama's weigering om het bestaan te erkennen van zowel de jihad van soennitische als van de Shi'itische RAS - maakt het onmogelijk voor hem om een realistische strategie te bedenken voor het verslaan van de Jihad-strijders. Hij definieert terecht de Islamitische Staat als een vijand van de VS, maar omdat hij het bestaan van de jihad ontkent, is hij niet in staat om de Islamitische Staat in de juiste strategische context te zetten. Onder de vele krachten die vechten op de grond in Irak en SyriŽ vandaag, zijn maar twee jihadistische krachten Ė een sjiitische en een soennitische Ė die elkaar bestrijden. Beide zijn vijanden van Amerika en zijn bondgenoten.

Om zeker te zijn moet de islamitische staat worden geconfronteerd en verslagen Ė net zoals al-Qaeda, Iran, Hezbollah, Hamas en Boko Haram verslagen moeten worden.

Het verslaan van slechts ťťn groep machtigt weer de anderen, en dus zal men weer terechtkomen waar men gestart is.

Maar in plaats van dat te begrijpen, dat jihadistische krachten zich kunnen verzetten tegen elkaar en ze een bedreiging zijn voor de vrije wereld en ondeelbaar zijn, richt Obama zich op de Islamitische Staat, terwijl hij Iran toestaat zijn macht uit te breiden in Irak en SyriŽ, om zo zijn kernwapenprogramma te voltooien.

Vorige week heeft het Internationaal Atoomenergie Agentschap gemeld dat Iran nog steeds belangrijke informatie achterhoudt over het nucleaire programma voor de nucleaire waarnemers van de VN, ondanks het akkoord van november vorig jaar om het IAEA van volledige transparantie te voorzien.

De IraniŽrs blijven de IAEA-inspecteurs weren van de vermoedelijke militaire nucleaire installatie op Parchin. Onderhandelingen over een nucleair akkoord tussen de VS en haar partners en Iran leiden nergens toe. Volgens westerse diplomatieke bronnen dankt men het uitblijven van een akkoord volledig aan de Iraanse weigering tot compromissen op eventuele inhoudelijke nucleaire problemen.

Terwijl Iran weigert transparantie te bieden aan de IAEA, is de leidende strategie duidelijk voor het blote oog. Het verlengen van de onderhandelingen is tijd kopen om het nucleaire programma te voltooien.

Nochtans weigert Obama, die er wel op aandringt dat de Islamitische Staat "terroristen uniek zijn in hun wreedheid", om het ware beeld te zien.

De waarheid die woensdagnacht werd onthuld, is dat Obama geen succesvolle oorlog kan leiden tegen de krachten van islamitische jihad die de mensheid bedreigen. Hij kan dit niet omdat hij de morele duidelijkheid verwerpt die nodig is om het gevaar tegemoet te treden.

Hij kan niet met succes de oorlog leiden, omdat, zoals we woensdagnacht nogmaals zagen, hij geen leider is. Hij is een politicus.

Oorspronkelijk gepubliceerd in The Jerusalem Post. 
 

De schrijver is de auteur van The Israeli Solution: A One-State Plan for Peace in the Middle East [De IsraŽlische Oplossing: Een Eťn-Staat-Plan voor vrede in het Midden-Oosten].

(Vertaald door Harry Sleijster)

 

 

 

Counter