Bron: Caroline Glick - www.carolineglick.com

Omgaan met Obama 's oorlog tegen IsraŽl

Israel, 27 maart 2015

door Caroline Glick

Woensdag kondigde de gemeente Jeruzalem het uitstel aan van de plannen om 1500 appartementen te bouwen in de wijk Har Homa. Ambtenaren gaven geen verklaring voor deze plotselinge ommekeer. Maar dat was ook niet nodig.

Uiteraard is de bouw van appartementen voor Joden in Jeruzalem geblokkeerd in de hoop de Amerikaanse president Barack Obama te kalmeren.

Maar is er wel enige reden om te geloven dat hij kan worden gekalmeerd? Vandaag de dag geeft het Witte Huis sneller veroordelingen van IsraŽl af dan de VN.

Om te bepalen hoe om te gaan met wat er gebeurt, moeten we de aard begrijpen van wat er gebeurt.

Allereerst moeten we begrijpen dat de regeringsvijandigheid weinig te maken heeft met acties van IsraŽl.

Zoals Max Boot woensdag in The Wall Street Journal uitlegde: de regeringsvijandigheid tegenover IsraŽl is een functie van Obama's twee strategische doelen, die beide zichtbaar zijn sinds hij aantrad: een heroriŽntering van het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten in de richting van Iran en uit de buurt van zijn traditionele bondgenoten IsraŽl en de soennitische Arabische staten, en het beŽindigen van de strategische alliantie van de VS met IsraŽl.

Klik en lees meer over Caroline Glick en haar boek, websites, lezingen, etc...In de afgelopen zes jaar hebben we gezien hoe Obama consequent en geleidelijk stappen heeft ondernomen om deze twee doelen te bevorderen. In de richting van Iran heeft hij een onverstoorbare vastberadenheid om hen te ondersteunen in het terrorisme, de nucleaire proliferatie, mensenrechtenonderdrukking en imperiums bouwende mullahs.

Te beginnen vorig jaar november, toen de deadline voor de nucleaire gesprekken tussen de VS en haar partners en Teheran naderde, escaleerden Obama's pogingen om Teheran tegemoet te treden sterk.

Obama heeft de voorzichtigheid laten varen in een laatste wanhopige poging om de Iraanse dictator Ali Khamenei te overtuigen om een ​​deal met hem te ondertekenen. Vorige maand publiceerde de regering een top geheim rapport over de nucleaire installaties van IsraŽl. Vorige week publiceerde Obama's directeur van de nationale inlichtingendiensten, James Clapper, een jaarlijkse beoordeling van de terrorismedreiging, die er niet in geslaagd is om ofwel Iran of Hezbollah te vermelden als bedreigingen.

En deze week beschuldigde de Obama-regering IsraŽl van het bespioneren van haar gesprekken met Iran om de leden van het Congres van de details van de nucleaire deal te voorzien, die Obama en zijn adviseurs voor hen hebben geprobeerd te verbergen.

In de regionale context heeft de regering niets te zeggen betreffende de overname van de Bab el-Mandeb Strait en de Golf van Aden door Iran deze week. Met zijn Houthi-proxy die nu verantwoordelijk is voor de strategische waterweg, en met zijn eigen controle over de Straat van Hormuz, is Iran klaar om de marine-controle uit te oefenen over de twee knelpunten van toegang tot de Arabische olie.

De VS-regering staat de Iraanse sjiitische proxies bij in hun strijd om de krachten van de Islamitische Staat te verslaan in de Iraakse stad Tikrit. Maar het heeft niets gezegd over de sjiitische slachtingen van soennieten die onder hun controle komen.

Parallel aan zijn eindeloze geduld voor Teheran heeft de Obama-regering IsraŽl behandeld met een steeds toenemende vijandigheid. Deze vijandigheid heeft zich onder andere gemanifesteerd door middel van het strategisch lekken van zeer geheime informatie, het implementeren van een wapenembargo tegen de wapenexport naar IsraŽl in tijden van oorlog, het beŽindigen van een 40-jarige overeenkomst om IsraŽl te voorzien van brandstof in tijden van nood, het beschuldigen van IsraŽl voor de afwezigheid van vrede, het uiten van tolerantie en begrip voor het Palestijnse terrorisme, de indirecte steun voor de Europese economische oorlog tegen IsraŽl, en het verstrekken van indirecte steun voor de BDS-beweging door het voortdurend beschuldigen van IsraŽl van slechte bedoelingen en oneerlijkheid.

Dan is er de VN. Vanaf dat hij voor het eerst aantrad, heeft Obama gedreigd om steun voor IsraŽl in te houden bij de VN. Tot op heden heeft de regering een anti-IsraŽl resolutie veto uitgebracht in de Veiligheidsraad van de VN en overtuigde de Palestijnen geen andere ter stemming in te dienen.

In de maanden die aan deze acties vooraf gingen, buitte de VS-regering IsraŽl's kwetsbaarheid uit door grote concessies aan de Palestijnen af te dwingen.

Obama dwong Benjamin Netanyahu om zijn steun voor een Palestijnse staat aan te kondigen in september 2009. Hij gebruikte de VN-bedreiging om Netanyahu te dwingen akkoord te gaan met onderhandelingen op basis van de wapenstilstandslijnen van 1949, en om Joodse eigendomsrechten op Jeruzalem, Judea en Samaria te ontkennen, en om enorme aantallen terroristische moordenaars uit de gevangenis vrij te laten.

Na de overwinning van het nationalistische volksdeel in de verkiezingen van vorige week bracht Obama de crisis in de betrekkingen naar boven, die hij zelf heeft aangesticht. Hij heeft dat gedaan om twee redenen.

De eerste: volgende week is de deadline voor het tekenen van een nucleaire overeenkomst met Iran. Obama ziet Netanyahu als meest welbespraakte en effectiefste tegenstander van de deal.

Zoals Obama het ziet: Netanyahu bedreigt zijn nucleaire diplomatie met Iran, omdat hij een unieke mogelijkheid heeft om zijn zorgen over de deal te communiceren met de Amerikaanse wetgevers en het Amerikaanse volk, en hen te mobiliseren tot tegengestelde acties van Obama, samen met hem. De brieven die 47 senatoren stuurden naar het Iraanse regime om de grondwettelijke beperkingen op de presidentiŽle macht uit te leggen om verdragen te sluiten zonder de goedkeuring van de Senaat, evenals de brief aan Obama van 367 leden van het Huis waarin zij hun ernstige en dringende zorgen uiten over de inhoud van de deal die hij zoekt af te maken, zijn het bewijs van Netanyahu's succes.

De tweede reden waarom Obama IsraŽl is gaan bestrijden, is omdat hij de resultaten van de verkiezingen van vorige week als een kans beschouwt om zijn anti-IsraŽl en pro-Iraanse posities op de markt te brengen bij het Amerikaanse publiek.

Als Netanyahu de Amerikanen kan overtuigen om tegen Obama in te gaan betreffende Iran, dan is Obama van mening dat hij door Netanyahu te verwijten de kansen voor vrede te vernietigen en hem een ​​racist te noemen, en dat Obama in staat is om voldoende steun van het publiek te winnen voor zijn anti-IsraŽl beleid en de pro-IsraŽl Democratische wetgevers te intimideren zijn pro-Iraanse beleid te aanvaarden.

Daartoe heeft Obama aangekondigd dat de bedreiging, dat hij IsraŽl zal verlaten bij de VN, nu een zekerheid is geworden. Er is geen vredesproces, zegt Obama, omdat Netanyahu de euvele moed had om erop te wijzen dat er geen manier voor IsraŽl is om met de overdracht van Judea en Samaria een nieuwe terreurbasis te riskeren. Als gevolg daarvan, heeft hij het dan niet officieel gemaakt, maar stapt hij af van het vredesproces en het aansluiten bij de anti-IsraŽl muziekkaravaan bij de VN.

Gezien het besluit van Obama om af te zien van steun voor een onderhandelde vrede tussen IsraŽl en de Palestijnen, en van gerichtheid op ontspanning, wat IsraŽl's goede vertrouwen toont, zoals joodse bouwstops, zijn niet meer relevant. Het schrappen van plannen om appartementen te bouwen in Joodse wijken zoals Har Homa, zal geen verschil maken.

Obama heeft een punt bereikt in zijn presidentschap, waar hij bereid is om volledig uitdrukking te geven aan zijn plan om de strategische alliantie tussen de VS en IsraŽl te beŽindigen.

Hij denkt dat door dit te doen, het zowel een doel op zichzelf is, en een middel om te slagen in zijn poging ​​toenadering van Iran te bereiken.


Gezien deze sombere realiteit, moet IsraŽl naar manieren zoeken om de schade die Obama kan veroorzaken zoveel mogelijk te beperken.

IsraŽl moet zich verzetten tegen het beleid van Obama, met behoud van haar betrekkingen met haar Amerikaanse supporters, inclusief de Democratische achterban. Hiermee zorgt het ervoor dat het in staat is om zijn bondgenootschap met de VS te vernieuwen onmiddellijk nadat Obama het kantoor verlaat.

Met betrekking tot Iran vereist een dergelijk beleid dat IsraŽl optreedt met de door de VS versmade Arabische bondgenoten om Iran's expansionisme en nucleaire vooruitgang te controleren. Het vereist ook dat IsraŽl de sterke oppositie stimuleert tegen Obama's doel om IsraŽl te vervangen door Iran als belangrijkste bondgenoot van Amerika in het Midden-Oosten en Iran toe te staan nucleaire wapens te ontwikkelen.

Betreffende de Palestijnen moet IsraŽl het afzien van Obama's vredesproces zien als een kans om onze diplomatieke positie te verbeteren door het resetten van onze betrekkingen met de Palestijnen. Sinds 1993 is IsraŽl ingesloten door de hersenschim-belofte van een "tweestatenoplossing".

Tegen het einde van 2000 had de meerderheid van de IsraŽli's herkend dat er geen manier is om de tweestatenoplossing te bereiken. Er is geen weg naar vrede met de PLO te maken. Maar als gevolg van de afkeer van de opeenvolgende regeringen om een crisis te riskeren in de betrekkingen met Washington, durfde niemand de mislukte tweestatenstrategie te verlaten.

Nu, met Obama die zelf het vredesproces dood verklaart, en het vervangt door een beleid van pure vijandigheid tegenover IsraŽl, heeft IsraŽl niets te winnen bij het handhaven van een beleid dat haar de schuld geeft van de afwezigheid van vrede.

Ongeacht hoe hard Netanyahu zijn trouw verklaart aan de oprichting van een Palestijnse staat in IsraŽl's hartland, Obama zal doorgaan hem en IsraŽl te hekelen als de vernietiger van de vrede.

De heersende 23 jaar oude opvatting onder ons leiderschap stelt, dat als we afzien van het tweestatenmodel, we de Amerikaanse steun, in het bijzonder de liberale Amerikaanse steun, zullen verliezen. Maar de waarheid is ingewikkelder.

GeÔnspireerd door het Witte Huis en het IsraŽlische Links, hebben de pro-IsraŽl-democraten het nu moeilijk om te geloven in Netanyahu's steunbetuigingen voor de oprichting van een Palestijnse staat. Maar degenen die liberale waarden van de mensenrechten echt handhaven, kunnen worden overtuigd van de juistheid van IsraŽls overtuiging dat vrede momenteel onmogelijk is, en dat als gevolg daarvan het tweestatenmodel op een laag pitje gezet moet worden.

We kunnen de steun onder zowel de Republikeinen als de Democraten behouden als we een alternatief beleid presenteren dat zinvol is, bij het ontbreken van een optie voor een tweestatenmodel.

Een dergelijk beleid is het IsraŽlische soevereiniteitsmodel. Als de overheid een beleid hanteert van het toepassen van de IsraŽlische soevereiniteit over Judea en Samaria in zijn geheel - zoals ik aanbeveel in mijn boek "De IsraŽlische Oplossing: Een Een-staat-plan voor vrede in het Midden-Oosten", of gedeeltelijk, in zone C, zoals minister van Economie Naftali Bennett aanbeveelt, dan zullen onze leiders in staat zijn om hun acties te verdedigen voor het Amerikaanse volk, met inbegrip van de pro-IsraŽl-Democraten.

IsraŽl moet zijn beleid van soevereiniteit baseren op twee principes. Ten eerste is dit een liberaal beleid dat zal zorgen voor de gelijke burgerrechten van de Palestijnen en IsraŽli's, en de Palestijnse levensstandaard verbeteren.

Ten tweede is een dergelijk beleid niet per se een langdurige of permanente "oplossing", maar het is een stabiel evenwicht voor nķ.

Net zoals het besluit van IsraŽl om zijn wetten te laten gelden voor een verenigd Jeruzalem en de Golanhoogte in het verleden, niet het voeren van onderhandelingen voorkwam over de mogelijke overdracht van de controle over deze gebieden aan respectievelijk de Palestijnen en SyriŽrs, zo zal ook een administratieve beslissing om IsraŽlisch recht toe te passen op geheel of delen van Judea en Samaria het pad voor de onderhandelingen met de Palestijnen niet blokkeren wanneer de regionale en interne Palestijnse voorwaarden ze uitvoerbaar maken.

Het zelfbeschikkingsbeleid is zowel liberaal als strategisch levensvatbaar. Als de overheid het aanneemt, zal deze stap IsraŽls geloofwaardigheid weer opbouwen en zal IsraŽls standpunt ​​aan beide zijden van het gangpad in Washington behouden blijven.

Nooit eerder heeft IsraŽl te maken gehad met zo'n openlijk vijandige Amerikaanse regering. Inderdaad, tot 2009 werd zelfs nooit de notie overwogen dat er een dag zou komen dat een Amerikaanse president liever een alliantie met het Iran van Khamenei zou aangaan, tegenover zijn traditionele allianties met IsraŽl en de soennitische Arabische staten. Maar hier zijn we.

Onze huidige situatie is onaangenaam. Maar het is niet het einde van de wereld. Wij zijn niet hulpeloos. Als we verstandig handelen, kunnen we Irans nucleaire en regionale voortgang voorkomen. Als we moedig handelen, kunnen we onze alliantie met de Verenigde Staten behouden, terwijl we een beleid aannemen ten aanzien van de Palestijnen, dat voor het eerst in decennia onze belangen en onze liberale waarden op het wereldtoneel zal voortstuwen.


Oorspronkelijk gepubliceerd in The Jerusalem Post. 
 

De schrijver is de auteur van The Israeli Solution: A One-State Plan for Peace in the Middle East [De IsraŽlische Oplossing: Een Eťn-Staat-Plan voor vrede in het Midden-Oosten].

(Vertaald door Harry Sleijster)

 

 

 

Counter