Bron: Arutz Sheva 7 Blog - http://www.israelnationalnews.com/Blogs/Message.aspx/7359

Accepteer het Levy Rapport:
Van wie is het Land IsraŽl?

Shiloh, Israel - 12 augustus 2015 - door David Rubin

In de afgelopen jaren hebben we een reeks van uitspraken gehad van het Hooggerechtshof in IsraŽl, dat in geschillen over land in Judea en Samaria steevast de kant koos van de Arabische eisers. Vanwaar komen deze geschillen, ​​en wie zijn deze 'voorheen onbekende' landeigenaren die documenten presenteren die zogenaamd het grondbezit bewijzen?

Na de IsraŽlische Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 vielen Judea en Samaria in Arabische handen, in het bijzonder van de Hasjemitische monarchie, die door de Britse koloniale macht de controle had gekregen over wat toen Trans-JordaniŽ (over de Jordaan) werd genoemd. Dat verwees naar het relatief uitgestrekte land aan de oostelijke kant van de Jordaan, waarover we lezen in de Bijbel. Trans-JordaniŽ wordt nu simpelweg JordaniŽ genoemd en is eigenlijk het oostelijke Land van IsraŽl, waarvoor de bijbelse stammen Ruben, Gad, en de helft van Manasse kozen om daar hun gemeenschappen te vestigen. Vanwege de verovering van 1948 controleerde dit "land" ook Judea en Samaria (de westelijke kant van de rivier de Jordaan) van 1948 tot 1967.

In de aanloop naar de Zesdaagse Oorlog van 1967 - in welk jaar IsraŽl deze regio heroverde - was koning Hussein van JordaniŽ op zoek naar de gunst van zijn onderdanen, en ontkende dus ook toekomstige IsraŽlische landclaims, en gaf vele aktes van grondbezit uit aan de inwoners van zijn koninkrijk.

We springen een paar decennia vooruit. Talrijke landvorderingen zijn via het IsraŽlische hooggerechtshof ingediend door Arabische eisers, afstammelingen of zelfs verre familieleden van personen die de Jordaanse documenten hadden ontvangen als "bewijzen" hun grondbezit. Maar zijn ze echt de eigenaren, of overhandigde koning Hoessein gewoon gestolen goederen?

Uiteraard is voor een gelovige Jood de kwestie van het landeigendom een betwistbaar punt, aangezien het bijbelse verhaal duidelijk is: God gaf het Land van IsraŽl aan Zijn volk IsraŽl als een goddelijke erfenis. Echter, vanwege de verschillende opvattingen van het bijbelse verhaal, zelfs binnen IsraŽl, draagt een dergelijk argument niet veel gewicht aan in een rechtbank. In ons huidige systeem van nationaal of internationaal recht moeten we het volledige historische, politieke en juridische beeld onderzoeken. Het geschil over het grondbezit berust uiteindelijk op de juridische status van land in Judea en Samaria. Wiens land is het?

Het Levy Report 2012 is officieel bekend als het rapport over de rechtspositie betreffende de bouw in Judea en Samaria. Het is een 89 pagina's tellend rapport over de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria. Het werd gepubliceerd op 9 juli 2012, na uitgebreid juridisch en historisch onderzoek door een commissie van drie leden, gemachtigd door premier Benjamin Netanyahu, in opdracht van de regering van IsraŽl, en onder leiding van de voormalige rechter van het IsraŽlische Hooggerechtshof, Edmund Levy.

Met gebruikmaking van strikt juridische argumenten, en op basis van de gedocumenteerde geschiedenis van de regio, bewees het Levy-rapport onomstotelijk dat de Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria legaal is volgens het internationaal recht. Desalniettemin moeten zijn conclusies nog als beleid worden goedgekeurd door de IsraŽlische regering.

De verscheidene Arabische gevallen van landroof zijn dat gewoon ook - het zijn pogingen om te claimen wat niet van hen is, niet historisch en niet wettelijk. En dat is natuurlijk de Hebreeuwse betekenis van het woord 'Palestijn' - iemand die binnenvalt, rooft, en neemt wat niet van hem is.

Daarom, zelfs als we bewust opzij zetten wat kan worden aangeduid als de "religieuze argumenten" - wat betekent: legitieme bijbelse, historische aanspraken, die het recht van IsraŽl ondersteunen om gemeenschappen in Judea en Samaria te vestigen - toont het moderne juridisch onderzoek duidelijk aan dat IsraŽl het recht heeft om toe Joden te verhuizen naar deze regio's en daar gemeenschappen te bouwen. Recent revisionisme verdraait het, ondanks de internationale rechtsgrond en permissie en de werkelijke aanmoediging voor Joodse nederzettingen die er was - van de Balfour-verklaring, van de San Remo Vredesconferentie, en van de Volkenbond [thans VN]. Het Levy Report bevestigt gewoon wat al tientallen jaren eerder bekend was.

De IsraŽlische overheid heeft de bevoegdheid om dergelijke nationale problemen, als de recente vernietiging van de appartementsgebouwen in Beit El te beŽindigen, of de dreigende sloop van de twintig jaar oude synagoge in Givat Ze'ev, en de evacuatie van andere bloeiende IsraŽlische gemeenschappen; die alle gebaseerd zijn op onjuiste Arabische landclaims. Premier Benjamin Netanyahu kan onmiddellijk een einde maken aan deze historische onrechtvaardigheid, door het IsraŽlische kabinet te laten stemmen over de goedkeuring van het Levy Rapport als de wettelijke basis voor het beleid van de overheid in Judea en Samaria.
 

David Rubin is voormalig burgemeester van Shiloh, IsraŽl. Hij is oprichter en voorzitter van Shiloh Israel Children's Fund en de auteur van verscheidene boeken, waaronder Vrede voor Vrede en De islamitische Tsunami. Hij is te vinden op www.DavidRubinIsrael.com  of op www.ShilohIsraelChildren.org

(Vertaald door Harry Sleijster)

(Meer vertaalde columns van David Rubin: klik hier...)


Stichting Lechaim steunt het werk van ShilohIsraelChildren
 -
www.stichtinglechaim.nl -

 

 

Counter